پند زندگی

سلام مامانم. سلام عزیز بهشتی من که داری از اون بالا بالاها نگام میکنی.

مامانی نمیدونم چرا بعضی از ادمها تا به جایی میرسه و اصطلاحا یکیشون دو تا میشه خودشون رو گم میکنن. به قولی جوگیر میشن. اخه مگه چه خبره؟ اخه مگه این دنیا چه قدر ارزش داره که یکی بخواد دل یکی دیگه رو بشکنه یا خودشو برتر ببینه؟؟ مگه گذشته و زندگی خودشون یادشون میره که حالا با رسیدن به یک موقعیت کاذب فک میکنن دنیا به کامشونه.دلم میسوزه واسه ادمهایی که 4 تا ادم چاپلوس دور وبرشونو گرفته و از اینکه تعریف و تمجیدهای کاذب تحویلشون میدن راضین. دوست انست که بگریاند. دوست اونه که همه جوره بتونی روش حساب کنی. نه اونی که تا وقتی کار دستت داره رنگ و ریا تحویلت بده بعدم که کارش تموم شه راحت کنارت بزاره.

دور وزمونه غریبی شده مامانی. گاهی بعضی ادما خیلی ارزش ها رو فراموش میکنن. مامانم ازت میخوام تو زندگیت همونی باش که واقعا هستی. هیچ وقت خودتو گم نکن. هیچوقت انسانیت خودتو به این دنیا زودگذر نفروش.

بدون که ارزش خیلی چیزها بالاتر این مقام های ظاهری دنیاست.

عزیز دلم بدون که مامانی و بابایی تا ابد هر جا که باشی حتی تو بهشت دوستت دارند. همه جوره هواتو دارند.